Our baby is a year old. We didn't have a party - just a quiet family get together. As a friend rightly pointed out, this landmark is special for the parents - the baby just needs to stay comfortable and not be taxed by wavering attention from his parents and a ton of guests leaving him bewildered.

I remember most of the events of a year ago like it happened yesterday. The difficult bits are already fading and are taking on the golden glow of fond memories. Though the year has passed rather quickly, it has stayed long in terms of memories. As I was reliving those days, I realized that one of the strongest feelings I had was one of apprehension - that we would not be able to care for S adequately. While in the hospital, the doctors and nurses were there to help. Not only that, his weight and temperature etc. were monitored regularly and I felt like we had those metrics to tell us we were doing ok and he was doing ok. I was apprehensive leaving the hospital - here is a tiny baby who is completely dependent on us and we (the clueless) were going to have to take care of him without a doctor's supervision?! And .. there's no manual? :) Of course my parents were there to help with his care and when I went overboard with worry, my Mom would knock sense into me, but while one can argue with one's Mom, one tends to keep quiet when a doctor tells one the same thing.

When his doctor's office gave us their regular check up schedule, I remember feeling appalled. After the first visit (on the 8th day), the next few were at 2 weeks, 4 weeks, 2 months, 4 months, 6 months, 9 months and 12 months. I thought to myself "You've got to be kidding me. What if I do something wrong and I don't find out because there was no constant monitoring?". That is what comes from being new at the job, I guess. How could I just 'wing it' with this tiny little person?

Over the months as I learned about him and myself too, it has become easier. Of course he will always keep us guessing and constantly amazed but I don't feel like I have to be tested and evaluated for my ability to take care of him. Of course there is the question of how our rearing will direct his growth as a person - but for that I am placing my faith in God and my elders to direct me to do what is best for him and us.

As V first said at S's birth, becoming parents is a very humbling event. Such is the magnitude of the blessing that made it happen and the responsibility and reward it brings.

- M.

Here's the first second batch we picked from our vegetable garden (and a nicer picture).

As I noted earlier, some of the okra is a little suspicious.

- M.

Here's the first batch we picked from our vegetable garden. As I noted earlier, some of the okra is a little suspicious.

- M.

After roasting for a week or so in the 100 give-or-take-a-few degree (that's around 40 celsius for the metric minded) heat the last week, last night's cool down was nothing if not delicious. After dinner we spent a while basking in the cold - yes, cold - breeze that by morning had cooled the house enough for us to want to draw blankets closer and not get out of bed. So, when I found myself nodding in understanding to Frances Mayes description of a winter she spent in Tuscany, you will understand that it was with some new found appreciation for the lower temperature.

What A chooses to put on her Netflix queue is a constant source of gentle ribbing aimed at her. Then Under the Tuscan Sun arrived in the mail, the day after the local TV station had shown it as their Sunday movie. I went along for glimpses of Tuscany; then I played it again for the story. And then I borrowed the audio book - read by the author herself - from the library to enliven my commute.

I like the book more, but the movie isn't bad; just very different. It's a nicely done adaptation taking the essence from the book but being very creative with it. Both are highly recommended, in either order.

This week promises to be cool. I remember being apprehensive about the cold as my first winter outside India approached, not many years ago. I am looking forward to winter this year; we might be friends yet.

V.

Late one Saturday morning V and I began digging up two of the four plant beds in our garden. S had been cleaned up and fed and was going to fall asleep in his playpen; which is the primary reason for the delay getting started. (We love blaming everything on S!)

With the Sun now hot above our heads we began turning the stubborn soil. We dug it up as best as we could - V did most of the heavy digging with me helping with suggestions and getting in his way as much as possible. I was actually trying to isolate and get rid of the bounty left around by the neighbour's cat and also water the soil as it was being turned. Then it was time to mix in the store bought compost. Part of the bed was marked off as the nursery and we planted a packet of okra seeds (of course we didn't plant the packet directly!) We checked the watering situation a few times and then let nature and the sprinkler system take care of everything.

A few weeks later (I think it was 3), we had lots of lovely seedlings. Another hot Saturday morning we completed work on the rest of the bed, did more compost mixing and then thinned out the nursery and spread out the seedlings. Some more watering fixes later we were done. That weekend was extremely hot and we lost a few of the transplants but I was surprised by how many actually survived. I think we lost 3 or 4 in about 12-15. We'd left the really robust seedlings growing in the nursery - they were too well established to be transplanted.

A few more weeks later we noticed flowers - big yellow ones. I have not seen an okra plant before, so I didn't think much of it. Last weekend we stepped out to see flowers and fruits - but the fruits look like baby squashes! All the plants have similar looking leaves - do we have a wholesale mutiny? We have yet to find out. Ants and aphids have made an appearance though. I really wonder how organic farming deals with these. I can't stand the sight of them on fresh leaves and buds. V helped wash most of them down, but I am pretty sure some plants are gone. Ugh!

So, do we have any okra at all? We have no idea, but watch this space. V says that after all the hard work, he doesn't care what fruit/vegetable it is, he is going to eat it anyway! :)

- M.

Life comes at you fast, and in todays world everybody is going fast and faster.

how do we slow down, a very difficult change.

I want to open the forum and invite comments on how to slow down and enjoy the small small things in life from nature, our life, our surrounding, our joys and our sorrows

 ಜೂನ್ ೨೩. ಹಂಸಲೇಖ ಜನ್ಮದಿನ. ಹಂಸಲೇಖ ಅವರಿಗೆ ಹಾರ್ದಿಕ ಶುಭಾಶಯಗಳು! ಚಿತ್ರ - ಪೋಲಿ ಹುಡುಗ (೧೯೮೯) ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತ - ಹಂಸಲೇಖ ಗಾಯಕರು - ಎಸ್.ಪಿ.ಬಾಲಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯಂ ಮತ್ತು ಸಂಗಡಿಗರು   ಜನನ ಮರಣಗಳೆರಡು ಕುರುಡು ಮುಂದೆ ಹೋಗದು ಹಿಂದೆ ಬಾರದು ನಿಂತಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲದು ಸ್ನೇಹ ಪ್ರೀತಿಗಳೆರಡು ಕುರುಡು ದೂರ ಹೋಗದು ಬೇರೆಯಾಗದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದು ನಾಳೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಬಾಳಿಗೆ ಈದಿನ Birth day! Birth day! ಕುಣಿಯುವ ಸಡಗರ ನಮಗೆ ಇದೆ ಕುಣಿಸುವ ಡಮರುಗ ಯಾರಲಿದೆ? ಯಾರಲಿದೆ? ಹೆಣ್ಣಲಿದೆ ನಲಿಸುವ ರಾಗ ಒಲಿಸುವ ವೇಗ ಆ ಹೆಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದೆ ಆ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿದೆ ಆ ನೋಟದಲ್ಲಿದೆ ಮೈಮಾಟದಲ್ಲಿದೆ||೧|| ನಾಳೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಬಾಳಿಗೆ ಈದಿನ Birth day! Birth day! ಹೂವಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಜನುಮದಿನ ಹಾರುವ ದುಂಬಿಗೆ ಏನು [...]

ಚಿತ್ರ : ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ (೨೦೦೧) ಗಾಯಕರು - ಅದ್ನಾನ್ ಸಾಮಿ, ಲತ ಹಂಸಲೇಖ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಂಗೀತ - ಹಂಸಲೇಖ   ಹಾಡು ಕೇಳಿ    ಅದ್ನಾನ್ : ಡೋಂಟ್ ವರಿ ಮಾಡಬೇಡಾ ಡರ್ಪೋಕ್ ಆಗಬೇಡಾ ಲವ್ ಅಂಡ್ ವಾರಿನಲ್ಲಿ ಎಸ್ಕೇಪ್ ಆಗಬೇಡ ಕಂಗಾಲ್ ಆಗಬೇಡ ಬಿಟ್ಟ್ ಹಾಕ್ ಬಿಟ್ಟ್ ಹಾಕ್   ಬ್ಯಾಡ್ ಟೈಮ್ ಅನ್ನಬೇಡ ಮೂಡ್ ಔಟ್ ಆಗಬೇಡ ಬ್ಲಡ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಬೇಡ ಲವ್ ಲಾಕ್ ಬಿಚ್ಚಬೇಡ ಬಿಟ್ಟೆಲ್ಲೂ ಹೋಗಬೇಡ ಬಿಟ್ಟ್ ಹಾಕ್ ಬಿಟ್ಟ್ ಹಾಕ್   ಒಳಗೆ ಏನೇನಿದೆ?   ಲತ ಹಂಸ್: ತುಂಬಾ ಹೇಳೋದಿದೆ   ಅದ್ನಾನ್ : ಹೋ ಕೇಳೋದಿನ್ನೇನಿದೆ?   ಲತ ಹಂಸ್: ಇಷ್ಟ ಕಷ್ಟ ಇದೆ   ಅದ್ನಾನ್ : ಹೋ ಕಷ್ಟವೇನು?   ಲತ ಹಂಸ್: ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ [...]

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹೀಗೂ ಆಗುವುದು … ಯಾರನ್ನೋ ಜೀವ ಬೇಡುವುದು… ಸಂಜೆ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಲು ಸುದೀಪ ಎದ್ದಾಗ ಪ್ಯೂನ್ ರಂಗ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿಯುತ್ತಾ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದ `ಆರಾಮಾ ಸಾ..’ಅಂತಾ ಕೈ ಮುಂದೆ ಚಾಚಿ `ನೀವೇನೂ ನಮ್ಮುನ್ನ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನೋಡ್ ಕೊಳದೇ ಇಲ್ಲಾ…’ಅಂತ ತನ್ನ ಎಂದಿನ ಪಲ್ಲವಿ ಹಾಡಿದ ರಂಗನ ಪ್ರಕಾರ `ನೋಡ್ ಕೊಳದೂ’ ಅಂದ್ರೆ ಅವನ ಕಾಫಿಗೆ ,ಬೀಡಿಗೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಡೋದು ಎಂಬುದು ಸುದೀಪನಿಗೆ ಸರ್ವವಿದಿತವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ರಂಗನ ಕೈಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ತುರುಕಿ ಅವನು ಕೊಟ್ಟ ಕಾಗದದ ಕಡೆಗೆ ಆತುರದಿಂದ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ. ಅಮ್ಮನ ಕಾಗದ…ಊರಿಂದ [...]

ಇಳಿಸಂಜೆಗೆ ಕರೆಗಂಟೆಯ ಸದ್ದಿಗೆ ಎಚ್ಚರಾಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದವನಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿದ್ದು ಯಾಮಿನಿಯ ತಂದೆ! ನಿದ್ದೆ ತುಂಬಿದ ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು… ಮುದುರಿದ ತನ್ನ ಬಟ್ಟೆಗಳು… ಕೊಳಕಾದ ತನ್ನ ರೂಮು…ಅವರನ್ನು ಒಳಗೆ ಕರೆಯಲೂ ಸಂಕೋಚವೆನಿಸಿತು ಅವನಿಗೆ… `ಅಯ್ಯೋ ತಾವು ನನ್ನನ್ನ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಯಾಕೆ ಬರಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರೀ…ಯಾಮಿನೀ ಹತ್ರ ಹೇಳಿ ಕಳಿಸಿದ್ದರೆ ನಾನೇ ಬಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ’ಎಂದ ಅದಕ್ಕವರು `ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ…ಕೆಲವು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ ಯಾವುದು ಸಂಪ್ರದಾಯವೋ ಹಾಗೇ ಮಾಡಬೇಕೂ.. ಈಗ ನಾನೇ ನಿಮ್ಮನೆಗೆ ಬರಬೇಕಿತ್ತು …ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ನಿಮಗೆ ಹೇಳಿಕರೆಸಿ ಹೇಳಲಾಗುವಂಥಾ ಸಮಾಚಾರವಲ್ಲ ಇದೂ…’ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಕುರ್ಚಿಯ [...]

ಪರಸ್ಪರ “ಹೇಗಿದ್ದೀ?” “ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ”ಗಳ ನಂತರ “ಪರದೇಶ ಹೇಗಿತ್ತು?” ಪ್ರಶ್ನೆ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸುದೀಪನ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಿತ್ತು. ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣಗಳ ಮೌನದ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಉತ್ತರ ಸುನಯನಳದ್ದೇ ಹೌದಾ ಅನ್ನುವ ಸಂಶಯವೂ ಅವನಿಗೆ ಬರುವಂತಾಯ್ತು. “ಪರದೇಶವೇನೋ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಸುದೀಪ, ಆದರೆ ಪರದೇಶಿಯೊಡನೆ ಜೀವನ ಸರಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ” ಅಂದಳು. “ಯಾಕೇಂತ ನಾನು ಕೇಳಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ನೋವನ್ನು ಕೆದಕಲ್ಲ” ಅಂದ. “ಇಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಕ್ಕೆ ನನಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಸುದೀಪ, ನೀನಾದರೂ ನನ್ನ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತೀ ಅನ್ನುವ ನಂಬಿಕೆ ನನಗಿತ್ತು. ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಇದನ್ನ ಹೇಳಿಲ್ಲ, [...]

ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಕಿಟಕಿಯ ಒಳಗೆ ತೂರಿ ಸುದೀಪನನ್ನು ಎಚ್ಚರಗೊಳಿಸಿದವು.  ಸುದೀಪನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಭ್ರಮೆಗಳೂ ಕತ್ತಲಿನೊಂದಿಗೆ ಕರಗಿಹೋಗಿತ್ತು.  ವಾಸ್ತವ ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿ ಕಣ್ಣೆದುರು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.  ಸುದೀಪ ಹುಸಿ ಆದರ್ಶವಾದಿಯಲ್ಲ.  ಭಾವನೆಗಳಿಗಿಂತ ಬದುಕೇ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ನಂಬಿದವನು.    ತಾನು ಯಾಮಿನಿಯಂತೆ ಆದರ್ಶದ ಬೆನ್ನುಹತ್ತಿ ಹೋಗುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಸೃಷ್ಟಿ ಯಾಮಿನಿಯ ಮಗಳೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯ ತನಗಿದೆಯೇ? ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು  ತನ್ನನ್ನೇ ತಾನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡ. ಇಲ್ಲವೆಂದು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು ಅವನ ಮನಸ್ಸು.  ಒಂದು ವೇಳೆ ತಾನು ಒಪ್ಪಿದರೂ [...]

VidayaGeethe  VidayaGeethe kaanatta  ?

ಸೃಷ್ಟಿ! - ನಿಜವಾಗಿ ಆ ಮಗು ಜಗತ್ತಿನ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸೃಷ್ಟಿಯೇ! ಅವಳ ಚುರುಕುತನ, ಮುದ್ದು ಮಾತಿಗೆ ಸುದೀಪ ಬೆರಗಾಗಿದ್ದ. ಸೃಷ್ಟಿಯ ಬುದ್ಧಿ ಶಕ್ತಿ ಅಸಾಧಾರಣವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಸುದೀಪ ಗಮನಿಸಿದ. ಅವಳ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೀರಿದ ಪ್ರೌಢತೆ ಇತ್ತು. ಬಿಳುಪಾದ ಗುಂಡು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಾಜಿನ ಗೋಲಿಯಂತಹ ನೀಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು! ಅರೆ ಈ ನೀಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳು ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದವು? ಯಾಮಿನಿ ಕಪ್ಪು ಕಂಗಳ ಚೆಲುವೆ. ಬಹುಶಃ ತಂದೆಯಿಂದ? ಉಹುಂ.. ಯಾಮಿನಿಯನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬನೊಡನೆ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಅವನಿಂದಾಗಲಿಲ್ಲ.     ತಟ್ಟನೆ ಅವನಿಗೊಂದು ಘಟನೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಒಂದು [...]

ಕಥೆ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತು - ಕಥೆ ನಡೆಸಲು ಈಗಿರುವ  “ಕಥೆ ಕಟ್ಟೋಣ ಬನ್ನಿ”  ದಾರ ತುಂಬಾ ಉದ್ದವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿರುವುದರಿಂದ, ಕಥೆ ಕಟ್ಟುವವರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆಂದು ಈ ಹೊಸ ಸೂತ್ರ .  ಬನ್ನಿ ಇಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿ. ಸುನಯನ , ಕನ್ನಿಕಾ ಪಾತ್ರಗಳು ಮರೆಯಾಗಿ,  ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ಯಾಮಿನಿ, ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂಬ ಮತ್ತೆರಡು ಸುಂದರ ಹೆಸರುಗಳುಳ್ಳ ಪಾತ್ರಗಳು ಅರಳಿ ನಿಂತಿವೆ. ಮುಂದ….??   

ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಷ್ಟೂ ಸುನಯನ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾಡ ಹತ್ತಿದಳು…. *************************** “ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ” ….ಮನೆಯ ಮುಖ್ಯದ್ವಾರದ ಎರಡೂ ಬದಿಗೆ ಕೈ ಆನಿಸಿ ನಿಂತ ಸುನಯನ. ಹೊಳೆಯುವ ಕಣ್ಣು, ದುಂಡುಮುಖ, ಅರೆಬಿರಿದ ತುಟಿ, ತಿದ್ದಿದ ಹುಬ್ಬು, ಹಣೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಆವರಿಸಿದ್ದ ಮೋಹಕ ಮುಂಗುರುಳು, ಸ್ನಿಗ್ಧನಗು… ಮತ್ತದೆಲ್ಲಕ್ಕೂ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತಿದ್ದ ಆಕೆಯ ಗುಳಿಬಿದ್ದ ಕೆನ್ನೆ….ಸುನಯನಳನ್ನು ಅದೇ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ನೊಡುತ್ತಿದ್ದ ಸುದೀಪ ಸ್ತಭ್ದನಾದ… “ಏನು ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತಿದೀರಾ? ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯ ಬೇಡ. ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ”…..

ಕವಿ - ಬಿ. ಆರ್. ಲಕ್ಷ್ಮಣರಾವ್ ಹಾಡು ಕೇಳಿ  ಅಮ್ಮ…. ನಿನ್ನ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ ಗಾಳಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕ ಮೀನು ಮಿಡುಕಾಡುತಿರುವೆ ನಾನು ಕಡಿಯಲೊಲ್ಲೆ ಈ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿ ಒಲವೂಡುತಿರುವ ತಾಯೆ ಬಿಡದ ಭುವಿಯ ಮಾಯೆ ನಿನ್ನ ರಕ್ಷೆ ಗೂಡಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಅಡಗಲಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ? ದೂಡು ಹೊರಗೆ ನನ್ನ ಓಟ ಕಲಿವೆ, ಒಳನೋಟ ಕಲಿವೆ, ನಾ ಕಲಿವೆ ಊರ್ಧ್ವ ಗಮನ ಓ ಅಗಾಧ ಗಗನ ! ಮೇಲೆ ಹಾರಿ ನಿನ್ನ ಸೆಳೆತ ಮೀರಿ ನಿರ್ಭಾರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೇ ಬೆದಕಿ ಇಂಧನ ತೀರಲು ಬಂದೇ ಬರುವೆನು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನ ತೊಡೆಗೆ ಮೂರ್ತ ಪ್ರೇಮದೆಡೆಗೆ ! *   *    *    *    *    *

 ಕತೆಗಾರರು: —————————————————————————————————————————- ’ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹೊಗೆ, ಧೂಳು ಕುಡಿದು ಸಾಕಾಗಿದೆ ಕಣ್ರೊ. ಒಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾದರೂ ಊರಿನಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿದ್ದು ಬರುತ್ತೀನಿ’- ಎಂದು ಗೆಳೆಯರಿಗೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿ ಬಂದಿದ್ದ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಎರಡನೆಯ ದಿನಕ್ಕೇ ಬೆಂಗಳೂರು ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿತ್ತು.  ’ಈ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಗುಣವೇ ಹಾಗೆ. ಒಮ್ಮೆ ಈ ಮಾಯಾನಗರಿ ಹೊಕ್ಕವರಾರು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಲು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಊರನ್ನು ಮೇಲೆ ದೂರುತ್ತಲೇ ಒಳಗೇ ಪ್ರೀತಿಸತೊಡಗುತ್ತಾರೆ’- ಎಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಲ್ಲೇಶ್ವರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು, ಅದನ್ನೇ ಜಗತ್ತೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಗೆಳೆಯ ಕಿಟ್ಟಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ನಿಜವೆನ್ನಿಸಿತು.   ಅಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಪೇಪರ್ ಓದಲೂ [...]